วันนี้ฉันเหงาจึงเฝ้ามองฟ้า
นั่งมองการเปลี่ยนแปลงของแสงดาราและจันทร์ฉาย
ยิ่งมองยิ่งเห็นยิ่งเร้นลับมากมาย
หากเปรียบได้คงเป็นเช่นจัยเธอ
คำกล่าวไว้ว่าจัยลึกเกินยั่งถึง
ฉันพึ่งซึ้งคำนี้ว่ามีความหมาย
วันที่เธอเดินเข้ามาบอกลาแล้วจากไป
ฉันเคยเข้าจัยในความเปลี่ยนไปที่เธอมี
อาจเพราะจัยเธอด้านชา
หรือว่าในแววตาเธอมีคนใหม่
ไม่เคยแยแสต่อแสงใดๆในคืนและวัน
แม้แสงจันทร์และแสงดาวนั้นจะสวย
แต่ไม่ช่วยหยุดพระอาทิตย์ให้ทำอย่างนั้น
คำว่ารักของเราก็คงเป็นเช่นนี้เหมือนกันแม้ฉันจะรักแค่ไหนนั้น
เธอก็ไม่เคยหันกลับมามอง
ไปเถอะถ้าอยากไป ฉันไม่ห้าม
ไม่หวังให้เธอถามว่าเป็นอะไรมั้ย
ไปเถอะพระอาทิตย์ แสงจันทร์อย่างฉันไม่เป็นไร
ไปเริ่มต้นวันใหม่กับคนที่เธอคิดว่าใช่
ให้สดใสกว่าอยู่กับแสงจันทรเช่นตัวฉันนะเธอ
ไปเถอะนะฉันขออวยพร
ด้วยแสงจันทร์อ่อนๆตอนรุ่งสาง
เช้าตื่นขึ้นมาพรุ่งนี้เราก็คงไม่มีกัน
เหมือนที่พระอาทิตย์ไม่มีวัน
จะขึ้นพร้อมพนะจันทร์เลยสักที
วัตสัน.**